:Songkran's day TYL

posted on 07 Mar 2011 15:36 by reborning in Fiction
แฮ่ๆ ตอนนี้ก็กำลังฝึกแต่งฟิคอยู่อ่ะนะคะ
เลยขอคำปรึกษาจากพี่ๆ(สาววายมือฉมัง) ในบ้าน
พี่ๆเลยให้แต่งฟิคสั้นๆก่อน
เลยได้ความคิด...
ใกล้วันสงกรานต์แล้ว (ได้ข่าวว่ามันอยู่เดือนถัดไป) เลยจะแต่งเกี่ยวกับวันสงกรานต์ซะเลย
 
ปล.ถ้ามีคำแนะนำก็โปรดดดดด บอกกันด้วยนะคะ >-<
 
Songkran's day
Rate: จะว่าไงดีหว่า... เราก็กำหนดเรทไม่เป็นซะด้วย เอาเป็นว่าเด็กอายุ 13 ปีขึ้นไปอ่านได้ค่ะ
Time: TYL (Ten Years Later)
 
ณ จังหวัดน่าน ประเทศไทย (มันคือความหวังสูงสุดที่จะให้รีบอน์นมาเที่ยวบ้านเกิด ฮ่าๆ)
  "เฮ้อ~ อากาศร้อนจริงๆนะ เมืองไทยเนี่ย" หนุ่มน้อยร่างบางนามว่าแรมโบ้เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ลงจากเครื่องบินที่บินมาจากอิ ตาลี
  "อย่าบ่นได้มั๊ย ไอ้วัวโง่" เสียงเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของคนที่แรมโบ้รู้จักดีดังขี้นมาด้านหลังของแรมโบ้
  "โธ่~ รีบอร์น..!" แรมโบ้เอ่ยชื่อของคนที่สั่งเขาเมื่อสักครู่นี้
  "อะไร" คนถูกเรียกชื่อเอ่ยถามพลางตวัดสายตาไปทางคนที่เรียกชื่อของตัวเอง
  "อ่า.. เปล่าๆ ไม่มีอะไรก็ได้" แรมโบ้รีบพูดแล้วยิ้มแห้งๆ ยกมือสองมือขึ้นมาโบกไปมาเล็กน้อยเป็นการแสดงท่าทางว่าตนเองไม่มีอะไรจริงๆ
  ...จะให้ไปเถียงเค้าก็คงต้องกินลูกปืนเหมือนอย่างเคยแน่ๆ... แรมโบ้คิด
  "ก็ดี.. งั้นนายก็ขนของของฉันไปด้วยล่ะ" รีบอร์นนำกระเป๋าสัมภาระต่างๆนาๆที่ตนเองขนมา มากองไว้ตรงหน้าแรมโบ้ แล้วตนเองก็เดินนำหน้าแรมโบ้ไป
  "เฮ้ย! รีบอร์น~ กลับมาก่อน~! กระเป๋านาย นายก็ถือไปเองสิ" แรมโบ้ตะโกนไล่หลังรีบอร์นแต่ก็ยังไม่วายหอบเอากระเป๋าสัมภาระต่างๆของรีบอร์นไปด้วย
 "นี่จะมาอยู่ที่นี่เลยรึยังไงนะ กระเป๋าเยอะชิ_หาย" แรมโบ้พูดกับตนเองเบาๆ
 
ณ โรงแรมวองโกเล่ สาขาประเทศไทย
  รีบอร์นและแรมโบ้เดินเข้าไปในโรงแรมแล้วทำการติดต่อขอเปิดห้อง
  "ขอโทษนะครับ พอดีทางโรงแรมของเราเหลือแต่ห้องสวีทสำหรับคู่รักอยู่ห้องเดียวน่ะครับ" พนักงานประชาสัมพันธ์กล่าวขอโทษทั้งสองคน
  "ไม่เป็นไร เอาห้องเดียวก็ได้" รีบอร์นเอ่ยแล้วรับกุญแจมาจากพนักงาน แรมโบ้ที่เห็นดังนั้นก็เอ่ยท้วง
  "รีบอร์น! แล้วฉันจะไปนอนที่ไหนล่ะ" แรมโบ้พูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
  "ไม่เห็นจะยากอะไร นายก็นอนห้องเดียวกับฉันสิ" รีบอร์นพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่คนได้ฟังกลับหน้าแดงขึ้นมา
  "แต่ว่า..."
  ...ถ้าฉันได้นอนกับนาย ฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่อยู่น่ะสิ... แรมโบ้คิด แต่ไม่กล้าพูดออกมาเพราะกลัวรีบอร์นจะมองเขาผิดไป
  "ไม่มีแต่.. ถ้านายอยากจะนอนที่อื่นก็ตามใจสิ" รีอบร์นพูดดักแรมโบ้ไว้ทันที แรมโบ้จึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม
  "ก็ได้..."
 
ทางด้านสึนะ ณ ฐานทัพวองโกเล่ ประเทศอิตาลี
  สึนะที่นั่งดื่มชาอยู่กับฮิบาริหวานใจของเขาก็ยังเป็นห่วงแรมโบ้ที่อยู่ที่ประเทศไทย
  "นายเป็นอะไร" ฮิบาริที่นั่งอยู่ตรงข้ามสึนะพูดขึ้นหลังจากที่สังเกตุเห็นสึนะทำหน้าไม่สบายใจมานานแล้ว
  "ผมเป็นห่วงแรมโบ้น่ะครับ ไม่รู้ป่านนี้เป็นจะยังไงบ้าง" สึนะตอบ เขาเป็นห่วงแรมโบ้ที่อยู่กับรีบอร์นที่สุด
  ...แรมโบ้ออกจะใสซื่อไร้เดียงสา จะรอดพ้นเงื้อมมือของรีบอร์นรึเปล่านะ อึ๋ยยย~ ถ้าเกิดแรมโบ้โดนรีบอร์น... แรมโบ้จะเป็นยังไงบ้างนะตอนนี้...  สึนะคิดฟุ้งซ่านซะจนฮิบาริเริ่มจะหมั่นไส้คนที่หวานใจของเขาคิดถึงขึ้นมา
  "นายควรจะดื่มชาได้แล้วนะ" ฮิบาริพูดเป็นเชิงเตือนสึนะ
  "ผมคงดื่มไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นห่วงแรมโบ้จนกินอะไรไม่ลงแล้วล่ะครับ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะโคโลเนโล่ขอไว้ผมคงไม่ให้แรมโบ้ไปพักร้อนกับรีบอร์นหรอกนะครับ" สึนะปฏิเสธฮิบาริแถมยังบ่นซะยืดยาว จนฮิบาริชักทอนฟาออกมาขู่สึนะ
  "เอ่อ... ตอนนี้ผมคิดว่าผมคงต้องห่วงตัวเองซะแล้วล่ะ" สึนะพูดแล้วรีบยกแก้วชาขึ้นมาดื่มทันที
 
กลับมาทางด้านแรมโบ้และรีบอร์น
  ซ่า!! เสียงสาดน้ำดังขึ้นมาทุกสารทิศทั่วประเทศไทย คนไทยทุกคนมีใบหน้าที่เต็ยไปด้วยแป้งแต่ก็ยังยิ้มแย้มและตัวก็เปียกน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้า
  ใช่แล้วล่ะ นี่คือเทศกาลสงกรานต์ แรมโบ้เลือกมาที่ประเทศไทยก็เพราะเหตุผลนี้
  "ฮ่าๆ สนุกจังเลย เฮ้ย! รีบอร์นทำไมไม่เล่นล่ะ มาเล่นด้วยกันดิ" แรมโบ้ที่อยู่ในสภาพตัวเปียกน้ำแต่ยังสนุกสุดเหวี่ยง หันมาหาคนที่ชอบใส่หมวกยืนเก๊กให้คนอื่นสาดน้ำแล้วประแป้ง
  "นายก็เล่นไปสิ ไอ้วัวโง่" รีบอร์นพูดเพียงเท่านี้ แรมโบ้ก็หันไปสาดน้ำใส่คนอื่นๆต่อไปและไม่ได้หันมาสนใจรีบอร์นอีก
 
.     .     .     .     .    .
 
.     .     .     .     .
 
.     .     .     .
 
.     .     .
 
.     .
 
.
 
  จนเวลาเลยมาจนถึงตอนเย็นแรมโบ้ก็รู้สึกว่าตนเองเดินห่างมาจากรีบอร์นมามากแล้ว จึงพยายามสอดส่องสายตาหาร่างสูงที่ตนเองคิดว่าน่าจะเป็นรีบอร์น
  เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมง แรมโบ้ก็ยังหาร่างสูงของรีบอร์นไม่เจอและเขาเริ่มรู้สึกว่าเขาเดินหลงทางซะแล้ว
  "รีบอร์น นายอยู่ไหนอ่ะ" ริมฝีปากบางพยายามเอ่ยชื่อของคนที่ตนตามหาเรื่อยๆ จนน้ำเสียงแหบแห้ง
  "รีบอร์น แบบนี้ฉันไม่เอานะ นายหายไปไหน" แรมโบ้พยายามเดินไปตามซอกซอยต่างๆยิ่งเดินก็ยิ่งพบกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นตาเรื่อยๆ จนแล้วจนรอดแรมโบ้ก็ยังหารีบอร์นไม่พบ จากความสนุกที่ได้เล่นสงกรานต์ไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้แปรเปลี่ยนเป็นความกลัวเข้ามาแทนที่ ดวงตาสีมรกตของแรมโบ้เริ่มมีน้ำตาคลอ
  "ฮึกๆ.. รีบอร์น.. ฉันกลัว.. นายอยู่ไหน" แรมโบ้เริ่มทรุดตัวลงไปนั่งร้องไห้  ปากก็พร่ำหาคนที่เขาไว้ใจมากที่สุด เขาไม่รู้ว่าเขาร้องไห้ไปนานเท่าไร เขารู้ตัวว่าตนเองหยุดร้องไห้ไปตอนที่ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเขา
  "แรมโบ้! ไอ้วัวโง่! แกหายไปไหนมา!" รีบอร์นที่อย่ในสภาพไม่มีหมวกสวมและเหงื่อท่วมตัววิ่งมายืนอยู่ตรงจุดที่แรมโบ้นั่งร้องไห้อยู่ แรมโบ้ลุกขึ้นยืน แล้วพูดทั้งน้ำตา
  "รีบอร์น.. ฮือๆ.. ฉันนึกว่าฉันจะไม่เจอนายซะแล้ว" แรมโบ้ยังคงร้องไห้มากยิ่งขึ้นเมื่อเจอรีบอร์น
  หมับ! รีบอร์นดึงตัวแรมโบ้เข้าไปกอดแน่น แรมโบ้ก็กอดรีบอร์นตอบเช่นกัน
 "เจ้าโง่... ไอ้วัวโง่ นายรู้มั๊ยว่าใจฉันแทบสลายตอนนายหายตัวไป อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ" รีบอร์นพูดแล้วกอดแรมโบ้แน่นขึ้นอีกจนรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่แต้นแรงไม่เป็นจังหวะของแรมโบ้แล้วของตนเอง
  "รีบอร์น... ฉันรักนาย" และแล้วความรู้สึกที่ปกปิดมาตลอดของแรมโบ้ก็เผยออกมาให้รีบอร์นรู้ ในหัวของรีบอร์นรู้สึกโล่งอย่างประหลาด ใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมากจนรู้สึกได้ เขารู้สึกว่าตัวเองต้องหยุดกอดแรมโบ้ได้แล้ว คิดได้ดังนั้นรีบอร์นจึงคลายอ้อมกอดออกมาจากแรมโบ้
  รีบอร์นกุมหน้าแรมโบ้ให้เงยหน้าขึ้นมามองหน้า แต่รีบอร์นก็ยังคงเงียบ
  "ฉันคิดว่าฉันคงอกหักแล้วล่ะรีบอร์น" แล้วน้ำตาอีกระลอกก็พรั่งพรูออกมาจากดวงตาของแรมโบ้
  "ใครว่าล่ะ..."
  อุ๊บ!! รีบอร์นดึงตัวแรมโบ้เข้ามาจูบแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ด้วยความไร้เดียวสาของแรมโบ้จึงทำให้แรมโบ้จูบรีบอร์นกลับไปแบบเงอะๆงะๆไม่รู้ประสา และเขาก็เริ่มรู้สึกาหยใจไม่ออกจึงทุบแขนรีบอร์นเบาๆหลายๆที จนรีบอร์นถอนจูบออกเขาก็หายใจหอบน้อยๆ
  "ฉันก็รักนาย ไอ้วัวโง่" รีบอร์นพูดแล้วเอาหน้าเข้าไปใกล้แรมโบ้ในระยะประชิดแล้วหอมแก้มแรมโบ้เบาๆหนึ่งที แล้วพาแรมโบ้กลับไปโรงแรมที่จองเอาไว้
 
ทางด้านสึนะ ณ ฐานทัพวองโกเล่
  สึนะในตอนนี้ก็ยังคงเป็นห่วงแรมโบ้ตลอดเวลาจนไม่เป็นอันทำงาน ได้แต่เดินไปมาในห้องทำงานของตนเองเท่านั้น
  "คุฟุฟุฟุ ทำไมคุณซาวาดะถึงได้มีท่าทีกระวนกระวายอย่างนั้นล่ะครับ" มุคุโร่ผู้พิทักษ์ธาตุสายหมอกของวองโกเล่เอ่ยถามผู้พิทักษ์คนอื่น เมื่อเห็นสึนะทำท่าทางกระวนกระวายผิดปกติ
  "คุณสึนะเป็นห่วงคุณแรมโบ้ที่อยู่ประเทศไทยน่ะค่ะ" โคลมผู้พิทักษ์สายหมอกอีกคนหนึ่งตอบ
  "คุฟุฟุฟุ อย่างนั้นเองน่หรอครับ โคลมที่น่ารักของผม" มุคุโร่พูด
  "มันอย่างนั้นเองที่ไหนเล่า ไอ้สับปะรดเน่า!" โกคุเทระที่มีท่าทีกระวนกระวายไม่ต่างจากสึนะเอ่ยพูดขึ้น
  "แล้วมันยังไงล่ะครับคุณโกคุเทระ" มุคุโร่ยังเอ่ยถามอีก
  "รุ่นที่สิบกระวนกระวายอย่างนั้น แต่ฉันที่เป็นมือขวาของท่านกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ฉันนี่มันสมควรตายจริงๆเลย" โกคุเทระพูดพร้อมทำท่าเสียใจอย่างสุดซึ้ง
  "น่าๆ โกคุเทระ ถ้านายตายแล้วใครจะมาแต่งงานกับฉันล่ะ" ยามาโมโตะพูดเป็นเชิงห้ามโกคุเทระ แต่ประโยคหลังทำเอาโกคุเทระหน้าแดงแปร๊ดด ด  ด
  "ใครจะไปแต่งงานกับแก๊!" โกคุเทระตะคอกยามาโมโตะเสียงสูงลิ่ว
  "แต่เราได้เสียกันแล้วนะ~~!" ยามาโมโตะพูดหน้าตาเฉย
  "แก๊! เจ้าบ้า" โกคุเทระหน้าแดงแล้วตีแขนของยามาโมโตะเสียงดีงป้าบ!
  มุคุโร่และโคลมที่นั่งฟังผู้พิทักษ์ทั้งสองคนจู๋จี๋(?)กันก็ได้แต่นั่งเงียบอยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง...
  "คุณมุคุโร่คะ" โคลมเรียกชื่อคนที่ตนเองนับถือมากที่สุด
  "ว่าไงครับโคลมที่น่ารักของผม" มุคุโร่ขานรับ
  "ได้เสียกันนี่หมายความว่าไงหรอคะ"
  "มันเป็นเรื่องที่เข้าใจยากนะครับ แต่สำหรับโคลมจัง ผมว่ามันก็ไม่สมควรรู้หรอกนะครับ"
  "อย่างนั้นหรือคะ?" โคลมหันไปมองมุคุโร่พลางยิ้มน่ารัก
  "..."มุคุโร่มองโคลมกลับแล้วยิ้ม
  "มันก็คงเหมือนกันคุณมุคุโร่กับคุณเบียกคุรันใช่มั๊ยคะ??" โคลมถามอย่างทะเล้น
  "เอ่อ... อ่า... มันก็คงอย่างนั้นแหละมั้งครับ"
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
จบแล้วค่ะ!
ตอนจบอาจจะเข้าใจยากแต่ขอให้รู้ไว้ว่า...
ตอนจบจะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องต่อไปค่ะ!
ฮี่ๆ
 
สุดท้ายนี้ก็อยากบอกว่า...
จะเม้นหรือไม่เม้นไม่ใช่ปัญหา
แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า... คำแนะนำของทุกท่านคือความหวังของหนูค่ะ!
 
^-^

edit @ 7 Mar 2011 17:34:17 by rainbowy

edit @ 18 Mar 2011 13:04:35 by rainbowy

edit @ 18 Mar 2011 13:05:56 by rainbowy

Comment

Comment:

Tweet

แวะมาอ่านฟิคของตะเองเน้ออ cry
ขอบคุณมากที่มาอ่่านของเึ้ค้า่บ่อยน ๆ
มาพูดถึงฟิคเีื่รื่องนี้กันดีกว่า
บอกได้คำว่า 'สนุกมากก'
หวานได้อีกกก เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะีคะ
แล้วก็แบบว่าฮาด้วย ชอบตอนจบอะนะ
เหมือนมุคุโร่กับเบียคุรันใช่ไหม ฮ่า ๆ จะบอกว่า
ใช่แล้วหนูโคลม ส่วน 1827 น่ารัก ๆ แต่อยากให้มีคู่นี้เยอะ ๆ อีกหน่อยหนี่งเพราะชอบ และก็ 8059 อ๊ากกกได้เสียกันแล้วหรอ อ้างง สรุปๆ ชอบมากมายคะ

#4 By antberrytuna;;* on 2011-03-24 12:11

ได้เสีย อู้ววววว แรงนะยามะ

แต่หนูโคลมแรงกว่า
"มันก็คงเหมือนกันคุณมุคุโร่กับคุณเบียกคุ รันใช่มั๊ยคะ??"

ใช่มั้ยคะ สัปป้า คุคุopen-mounthed smile

#3 By puipui18 on 2011-03-17 21:10

กร๊าซ~~~!!!!น่ารักโฮก โดยเฉพาะ 8059~!//โดนถีบ

แหมๆๆๆ คู่RLก็น่ารัก รีบอร์นรุกได้...อร๊างงง~~!!!

#2 By oPanzeRellao on 2011-03-13 17:23

น่ารักโครต

กระทืบ like

ท่านฮิหึงทูน่า

สนุกจ้า ติดตามๆ

กระดึ๊บๆมากระโดเกาะบล๊อคนี้ ^^

ขอบคุณที่มาเม้นฟิคให้นะฮะ >3<

#1 By '__Aqualoxxx on 2011-03-10 19:21